Gazet #1: Brugklas
N.B. Dit is eerste editie van mijn nieuwsbrief, ‘De Gazet’. Inschrijven voor de volgende edities van De Gazet kan op deze pagina. Veel leesplezier!
Welkom bij eerste editie van De Gazet, mijn nieuwsbrief! Ik had wilde plannen om in aanloop van de release van De Archivist al een paar nieuwsbrieven te versturen, maar het blijkt dat je veel aan je hoofd hebt wanneer je een boek uitbrengt, dus dat is me niet gelukt. Het is niet de eerste keer en het zal ook niet de laatste keer zijn dat mijn ambities worden ingehaald door de werkelijkheid, vermoed ik…
Tegelijkertijd ben ik er achteraf wel blij mee dat deze eerste Gazet wat is vertraagd. Ik had destijds ook gewoon nog niet zo veel te vertellen. Dat voelt nu wel anders.
De Archivist is nu ongeveer twee weken uit en het voelt een beetje alsof ik weer in de brugklas zit. Het is tot nu toe een bijzondere wervelwind geweest van events bezoeken, nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe dingen leren, en het leek me leuk om daar voor deze eerste editie wat meer over te schrijven. Dus dit zijn, in willekeurige volgorde, een aantal dingen die me zijn opgevallen de afgelopen weken:
De boekpresentatie van De Archivist in boekhandel Paagman in Den Haag
Mijn boekpresentatie in boekhandel Paagman voelde als een verjaardagsfeest. Het was fantastisch om De Archivist voor het eerst in een winkel te zien liggen en mensen er voor het eerst doorheen te zien bladeren. Het was een fijne afsluiting van een schrijfproces van acht jaar, en bijzonder om dat te mogen vieren met zoveel mensen die me lief zijn en die hebben geholpen om De Archivist tot leven te brengen. Zoals ik tijdens de presentatie ook vertelde, voelt het schrijven van een boek als toewerken naar een punt aan de horizon dat je nooit echt lijkt te bereiken, totdat je op een dag plotseling ineens wél klaar blijkt te zijn, en je jezelf, nog niet helemaal ontwaakt uit de koortsdroom van je schrijfproces, op een avond terugvindt in een boekhandel bij je eigen presentatie. Heel leuk, een beetje emotioneel, en lichtelijk onwerkelijk.
Het deed me ook een beetje denken aan een verjaardagsfeest, in de zin dat ik op de avond zelf maar een fractie heb meegekregen van alle gesprekken en ontmoetingen. Net zoals je als gastheer vaak overal en nergens bent op je eigen feest om mensen te ontvangen en drankjes te regelen, was ik na het uitreiken van het eerste exemplaar zo druk bezig met signeren, dat ik zelf tijdens de borrel nauwelijks mensen heb kunnen spreken. Dat ga ik de komende tijd inhalen, beloofd.
Over signeren gesproken: een belangrijke les die ik al na zo’n vijf minuten leerde, is om niet ál te veel op te schrijven per boek, als er nog tientallen andere mensen in de rij staan te wachten...
De rij in kwestie…
En dan gebeurt er na de lancering van je boek...even helemaal niets. Daar moest ik als schrijver nog het meeste aan wennen: op de ontlading van je presentatie volgt er eerst een oorverdovende stilte. Het duurt immers even voordat mensen je boek gelezen hebben. Elke schrijver in mijn omgeving had me van te voren al gewaarschuwd dat dat onwennig zou voelen, maar het is toch anders wanneer je het zelf aan den lijve ondervind. Ik vond het dan ook lastiger dan ik had verwacht om in de eerste week mijn onzekerheid buiten de deur te houden. Ik wist rationeel wel dat ik gewoon iets moest gaan doen om mezelf af te leiden (beginnen aan boek 2, mijn Nintendo Switch afstoffen, mezelf leren meubelmaken, wat dan ook), maar ik verviel toch in duimendraaien, en een hol soort wachten. Ik denk dat dat ook komt omdat ik de theaterwereld gewend ben. Bij de première van een nieuwe voorstelling is de dynamiek totaal anders: als je in de zaal zit, voel je gelijk wat mensen vinden van je verhaal. Dat kan confronterend zijn, maar het is wel duidelijk. Bij een boek is de relatie tussen schrijver en lezer veel minder direct.
Wat enorm hielp, was dat na ongeveer een week de eerste recensies en unboxings op social media online kwamen. Ook de release van de limited hardcover edition van De Archivist bij So Many Pages zorgde voor veel leuke reacties. Inmiddels ben ik vooral erg onder de indruk van hoe snel mensen De Archivist al gelezen hebben; ik zou er zelf waarschijnlijk langer voor nodig hebben 😉.
Unboxing door @Twistedpagess
Ik merk ook dat ik minstens net zo trots ben op het luisterboek van De Archivist als de papieren versie. In mijn ervaring hebben veel schrijvers een ambivalente houding tegenover luisterboeken (er stond vandaag bijvoorbeeld nog een kritisch artikel over de ‘verspotifysering’ van de boekenwereld), maar als iemand die zelf al jaren fan is van luisterboeken, vind ik het magisch om naar mijn eigen verhaal te kunnen luisteren. En ik vind dat Hanneke Last, de voorlezer van het luisterboek van De Archivist, het echt fantastisch heeft gedaan, heel naturel en tegelijkertijd ook speels. Door de manier waarop zij zinnen intoneert en interpreteert, ontdek ik zelf ook weer nieuwe dingen over de personages en het verhaal.
Ik weet dat dit gaat slijmerig gaat klinken, maar ik vind iedereen in de boekenwereld Echt. Ontzettend. Aardig. De afgelopen weken ben ik bij verschillende winkels en events geweest om te vertellen over het boek, van het Turning Pages event voor young adults van Paagman tot een interview tijdens het Boekenweek event van luisterplatform Bookbeat. En zonder uitzondering is iedereen die ik heb ontmoet, van schrijver tot aan winkelmedewerker, van redacteur tot marketeer, ongelofelijk aardig en geïnteresseerd in wat ik doe. Het is niet zo dat mensen in de theater- en gamewereld níet aardig zijn - integendeel -, maar de mensen uit de boekenwereld doen er nog een schepje bovenop. Of, zoals iemand laatst tegen me zei: de boekenwereld is een business, maar het is wel een zachte business.
En tot slot: Het Boekenbal. Dat was er ook. Ik had nooit gedacht dat ik daar nog eens zou belanden, maar afgelopen vrijdag heb ik toch een pak aangetrokken (voor pakweg de derde keer in mijn leven) en op het podium van de Amsterdamse Schouwburg gedanst tussen uitgevers en andere schrijvers. De hele avond deed me eigenlijk vooral denken aan een wonderlijk soort schoolfeestje, op een positieve manier.
Op het Boekenbal, met mijn uitgever Myrthe Spiteri van Blossom Books 🪩
En nu...nu loopt alles eigenlijk wel zo’n beetje. Er komen steeds meer recensies online, en er staan voor de komende weken nog een aantal andere signeersessies en evenementen gepland, maar de normale gang van zaken is ook langzamerhand wel weer teruggekeerd, en ik begin te wennen aan het idee dat De Archivist nu z’n eigen leven leidt. En met dat besef voel ik voor het eerst in maanden ook weer de vrijheid om verder te gaan met nieuwe verhalen. De komende periode ga ik aan de slag met een idee voor een (tabletop) game waarmee mensen zelf verhalen kunnen bedenken in de wereld van De Wentel. Het moet uiteindelijk een nieuwe versie worden van Kaptka, het spel dat ik ooit in mijn periode bij Het Nationale Theater voor het eerst heb ontwikkeld. En ik ga natuurlijk verder met het nieuwe deel van de boekenreeks van De Wentel, want Izels verhaal is nog lang niet af. Sterker nog, het is pas net begonnen. En ook dat heb ik nog nooit gedaan: een vervolg schrijven. Dat wordt het nieuwe avontuur.
Tot de volgende editie!